Cykl Oblivion rozwija wcześniej podjęte poszukiwania z serii Singularity, ale tym razem koncentruje się na doświadczeniu odchodzenia od punktu wyjścia.
To moment, w którym forma zaczyna żyć własnym rytmem, a pierwotny gest staje się jedynie impulsem do czegoś, co rozwija się poza pełną kontrolą.

Szkło poddawane jest procesowi slumpingu, w którym kształt powstaje na granicy intencji i przypadku. Mimo wielokrotnych wypałów i uważnie dobieranych parametrów materiał zachowuje prawo do własnej decyzji. To właśnie napięcie pomiędzy planowaniem a nieprzewidywalnością staje się osią tego cyklu. W pewnym momencie kontrola ustępuje miejsca zaufaniu. Gest zostaje wykonany, lecz szkło określa jego finalny kierunek.

Każda forma jest zapisem spotkania z materią, która nie poddaje się całkowitemu zawłaszczeniu. Powierzchnie wydają się miękkie, jakby zatrzymane w ruchu, a jednocześnie świadczą o precyzji i czasie. To obiekty, które wyglądają tak, jakby nadal coś w nich płynęło: ślad przejścia, cicha zmiana stanu, trwanie pomiędzy.

Tytuł Oblivion odnosi się do momentu, w którym pierwotny zamysł przestaje być najważniejszy. Znaczenie zaczyna powstawać gdzie indziej, poza świadomością, w przestrzeni, w której forma staje się niezależna od intencji. To zaproszenie, by pozwolić materiałowi mówić samemu i by zaufać temu, co rodzi się na granicy znanego i niejasnego. Tu sens nie jest definiowany, lecz odczuwany.