Kosmos od zawsze budził w nas niezwykłą fascynację przez swój dualizm
– zarówno groźny, przez bezkresną czerń, pustkę i chłód, jak i
spokojny niczym ocean w bezwietrzny dzień – obojętny i bezgłośny.
Podobnie jak kosmos, szkło to medium pełne sprzeczności i
niezwykłości. Przezroczyste, lecz nieprzeniknione, delikatne, a
jednocześnie trwałe, pozwala nam widzieć, ale równocześnie ukrywa.
Praca „Osobliwość” przedstawia moją interpretację modelu czarnej
dziury, tego tajemniczego zjawiska czasu i przestrzeni. Czarna dziura
jest zagadką, której nie możemy zbadać empirycznie – nie można jej
przekroić, zeskanować ani do niej zajrzeć. Nasza fizyka, choć potężna,
załamuje się w obliczu osobliwości. Aby zrozumieć wszechświat, musimy
opracować nowy sposób myślenia, który nadal pozostaje poza naszym
zasięgiem. Szkło, otaczające czarną dziurę w tej pracy, staje się
metaforycznym woalem tajemnicy. Przez nie widzimy jedynie mglisty
zarys, pozwala nam ono snuć teorie, ale nigdy nie osiągamy pełnej
pewności. Jak kosmos, szkło skrywa w sobie nieskończoną głębię, pełną
tajemnic, które pozostają nieuchwytne, dopóki nie spojrzymy na nie z
innej perspektywy.

Szkło formowane techniką slumpingu łączone z metalem, 2022

Praca zajęła II miejsce, srebrną paletę i wyróżnienie laureatów w konkursie INSPIRACJE 2024, prezentowana była na wystawach min. w Muzeum Karkonoskim w Jeleniej Górze i Centrum Dziedzictwa Szkła w Krośnie.